Over bloesjes, blij en buren

15 oktober 2018

Nu de herfst zo overduidelijk (…?) haar intrede heeft gedaan, hielden we gistermiddag winkelmiddag om wat warms in huis te halen voor koudere dagen. Waar ik normaal gesproken hier en daar wat meepak als ik het tegenkom, gingen we nu samen op pad voor schoenen, sloffen, een nieuwe onesie (want handig na het zwemmen) en het liefst nog laarzen want ook te klein. Ah, en sokken natuurlijk, zodat we weer een week of twee vooruit kunnen met daadwerkelijk linkers én rechters. En oké, wie niet zeurt of (teveel) vraagt weet er bovendien een lipgloss-in-de-vorm-van-een-ijsje uit te halen. Plus eentje in de vorm van een voetbal voor je broertje. En als je zus een ‘supercool bloesje’ uit het rek vist, dan mag jij als broer die ene trui natuurlijk passen. En meteen aantrekken. Tussendoor even de voetjes omhoog met een beker limonade en hup, door naar de volgende winkel voor de sloffen. Lees verder

Huilen onder de douche

18 september 2018

Ooit werd mij verweten burgerlijk te zijn. Tenminste: zo interpreteerde ik dat bij wijze van ultrakorte samenvatting uit het bericht waarin duidelijk werd gemaakt dat vrienden zijn met mij er voorlopig niet meer in zat. Bovendien leek het erop dat dit (burgerlijke?) handelen van mij het Peter onmogelijk te maken voor zichzelf te denken. Laat staan om hem rechtstreeks iets te vragen dan wel om hem als een op zichzelf staand persoon te zien. Ik zeg ‘het leek erop’, want ik ga uit van het schrijfsel van een ander en ik kan net als iedereen alleen in m’n eigen hoofd kijken (en da’s al lastig genoeg), maar het resultaat was in elk geval meer dan duidelijk: het was uit. Lees verder

Plassen in het gras

30 juli 2018

Achteraf. Het laffe moment dat veel dingen vaak makkelijk te verklaren zijn.

Vorig jaar rond deze tijd zaten we in Frankrijk. Vanonder de luifel van onze tent bekeken we af en toe onze spelende kinderen op het groene veld, maar vaker bekeken we de steeds groter wordende plassen in het gras. We stippelden de meest droge routes uit richting het toilet en probeerden Aaron zo goed mogelijk uit te leggen dat modder inderdaad héél leuk is, maar niet als je nog heel wat dagen te gaan hebt op een camping in een safaritent. Een uitdaging, want het bleek niet Aarons lievelingsvakantie. Mijn lievelingsvakantie was het ook niet.

Hoewel we echt wel lol hadden en leuke uitstapjes maakten, was ik voornamelijk moe. De tweede nacht bracht ik door in een uiterst nauwkeurige verdeling tussen op de wc zitten en in bed liggen zonder te slapen – hielp niet echt qua moeheid. Ik had het vaker koud dan warm. De vijfde dag bracht ik de hele ochtend zo’n beetje onafgebroken in het sanitaire hok door, af en toe vergezeld door een klein stemmetje dat “mama, gaat het wel?” liet horen. Uiteindelijk durfde ik het aan in de auto te schuiven -er zaten tenslotte drie man te wachten op mam- om tien minuten later met gespannen lijf uit te stappen en immédiatement op zoek te gaan naar les toilettes in het enorme winkelcentrum waar we nog maar weer wat binnenspeelgoed op de kop tikten bij wijze van zoethoudertjes. En natuurlijk had ik tussendoor nog gewoon hoofdpijn. Op zich niets vreemds voor mijn doen, op de buikpijn na. Maar toch. Een beetje blegh was het wel.

Dat blegh liet zich een paar dagen later eenvoudig verklaren. Achteraf. Het laffe moment dat veel dingen vaak makkelijk te verklaren zijn. Zoals na het zien van het kleine, keurig ronde, donkerrode propje dat ik om elf uur ’s avonds ineens tegenkom als ik voor het naar bed gaan naar de wc ga. Aha. Voor de zekerheid google ik nog even op ‘miskraam’, maar da’s pure onzin. Ik zag het zo. En ook met twee paar ogen (“Kom je even boven?”) blijft de conclusie hetzelfde. Geen twijfel mogelijk. Hoe onwaarschijnlijk het rationeel bezien ook mag lijken: dit lijkt niet, het blijkt. Van alle vragen die we zelf hebben (“snap jij het?”), die de dokter heeft (“nee, geen idee”), die de rest heeft (“verder prima, dank je”) blijven de meeste onbeantwoord.

Dit jaar gaan we weer met z’n viertjes op vakantie, zo blijkt.

Lekker lijstje

19 juli 2018

Excursietas groep drie. Ballonnen-met-licht voor baby. EHBO-avond. Geld pinnen voor oppas. Borrelhapjes voor vriendinnendag. Naar de fysio. Verzekering bellen. DKTP-prik halen. Peutercadeau bestellen. Proefzwemmen. Lees verder

De eerste keer. Op m’n sokken.

28 juni 2018

Om half zeven ’s ochtends rende ik op m’n sokken de veranda af richting brievenbus. Boven de rietkraag hing een mistige ochtendlucht. Het geluid van de draaiende sleutel in het slot klonk hard in de stille, nog slaperige straat. Snel de krant pakken en weer naar binnen, want fris. Maar ach, wie geeft er om kou als je allereerste artikel in de krant staat? Natuurlijk wist ik precies wat erin stond; toch las ik het bericht alsof ik het nooit eerder had gezien. Lees verder

Kleine kinderen, grote kinderen

25 juni 2018

Vorige week werd Aaron vier. Dat vierden we tegen ons idee van vieren-op-de-dag-zelf in op zondag in plaats van dinsdag, want bijna-laatste zwemles van June op dinsdag en logistiek onhandig en werk en zo. Nu zijn voor sommigen de zondagen de beste dagen voor verjaardagen (halleluja en wees trots), zo niet bij ons. Lees verder

Op fietse

16 mei 2018

Dinsdagochtend, acht uur. Terwijl ik met een hoop geworstel nog bezig ben om mijn (oké, Peters) fiets uit de garage te krijgen, blijkt niet iedereen daarop te wachten. Aaron staat keurig in de deuropening te vertellen wat ik allemaal niet goed doe en dat ik moet oppassen en dat ik niet over mijn eigen voet heen mag rijden en dat ik de deur weer op slot moet doen en dat ik Junes tas niet moet vergeten, maar verder mis ik wat. Of eigenlijk iemand. Lees verder

Tien jaar ZINNIGS tekst & communicatie

4 mei 2018

Toen ik tien jaar geleden startte met ZINNIGS tekst & communicatie had ik geen idee waar ik vandaag de dag als communicatieadviseur en tekstschrijver zou staan. Er was ook helemaal geen tijd om daar over na te denken: ik was bezig met m’n derde studie (na er twee afgerond te hebben hè, laat dat duidelijk zijn), we gingen samenwonen (keuzestress over koffiekopjes), ik had al twee opdrachtgevers (met opdrachten ook nog), ik moest een website maken (‘Wát? Ik kan ‘m zélf bijhouden?!’), een logo uitwerken (in Word kan alles) en beslissen welke printer ik zou kopen (een heuse investering). Lees verder

Heb ik ook eens een onvoldoende

15 april 2018

Praten over school op het schoolplein: ik ben er geen fan van. Met name omdat de meeste gesprekken in mijn beleving gaan over dingen die gedaan worden en dingen die niet worden gedaan en dan vooral het liefst over alles dat daarbij niet goed gaat, want daar valt lekker veel over te zeggen. Het is hetzelfde als praten over de dokter in de wachtkamer, praten over je baas in de kantine en praten over je buren terwijl je in de voortuin staat: negen van de tien keer wordt er wel van alles over iemand verteld, zonder dat het ook op een of andere manier tegen iemand wordt gezegd.  Lees verder

Over Pieter Konijn en hoofdpijn

23 maart 2018

Donderdagochtend, vijf over zes.

Tuurlijk. Je gaat zeven uur eerder fris en fruitig en redelijk op tijd naar bed en wordt uiteindelijk wakker met de vraag hoe het mogelijk is dat ik ineens van twee kanten het puntje van m’n neus bekijk zonder ook nog maar één oog open te hebben gedaan? En dat was nog voordat die trein vanaf m’n kruin richting voorhoofd aan kwam denderen.

Fan-tas-tisch. Eerst maar naar de wc. Lees verder